Mijn Verhaal 

In 2009 een dag na mijn 19e verjaardag vloog ik voor het eerst naar Nepal om vervolgens door te reizen naar Delhi en Mumbai in India. Een zware, emotionele en indrukwekkende reis, die mij nooit meer los zal laten. 


Eigenlijk begon het allemaal veel eerder. Als klein meisje met heel veel interesse in India en voor de Oosterse cultuur en religie. Mijn spreekbeurt en schoolverslag ging over India en ook mijn slaapkamer had een India thema. Met enorme wilskracht en misschien later zelfs obsessie om van de wereld een betere plaats te maken stond ik altijd vooraan in de rij met een sponsorloop, inzamelingsactie of benefietactiviteit. 

Tijdens het schrijven vraag ik mijzelf af wat er is veranderd en wat er overgebleven is van dat kleine meisje in mij. De liefde voor India is toch wel echt overgegaan in de liefde voor Nepal, maar misschien ben ik in de rest van het verhaal toch wel een beetje blijven hangen. 

Op de middelbare school bleef het eigenlijk hetzelfde. Ik kan mij goed herinneren dat de opdracht was om houten aapjes te verkopen met als doel zoveel mogelijk geld inzamelen voor de strijd tegen het uitsterven van de Orang oetans in Indonesië en natuurlijk was ik weer enorm fanatiek. Op mijn 15e ben ik betrokken geraakt bij het sociaal-cultureel werk en jongerenwerk ik Enkhuizen waar ik mij jaren lang als vrijwilliger heb ingezet voor het jongerencentrum Cayen, bevrijdingsfestivals en andere
activiteiten binnen de gemeente Enkhuizen. 

Op mijn 16e raakte in betrokken bij een voormalige stichting die zich inzette in de strijd tegen kinderprostitutie in India en kindontvoeringen vanuit Nepal. Je kunt zeggen dat hier mijn obsessie begon. In de maanden en jaren die volgden heb ik verschillende projecten opgezet, voorlichting gegeven op scholen en een benefietevenement georganiseerd in Enkhuizen met workshops, een markt en live muziek in Cayen en een kunstveiling in het Wapen van Enkhuizen. De totale opbrengst was toen ruim €13.000. 

Op mijn 18e werd ik gevraagd om naar Nepal en India af te reizen en de opvanghuizen te bezoeken. Daar twijfelde ik geen moment aan en eenmaal thuis was het geen vraag maar een mededeling: Ik ga op reis! 

De dag na mijn 19e verjaardag was het dan zover en stapte ik in het vliegtuig naar Nepal en India. 

De weken die volgden waren indrukwekkend, maar ook heel emotioneel en zwaar. Ik heb ontzettend intieme en bijzondere momenten beleefd in het opvanghuis in Kathmandu, tijdens mijn reis en in de afgelegen gebieden in Nepal waar ik inspirerende mensen mocht ontmoeten. Ik was heel erg onder de indruk van de natuur en mijn omgeving en diep geraakt door de gastvrijheid en liefde die ik heb mogen ontvangen. 

Waar ik in Nepal nog niet zo hard met mijn neus op de feiten werd gedrukt, gebeurde dat in India vanaf de eerste dag. In Nepal zijn veel kinderen al langere tijd woonachtig in het opvanghuis en vaak preventief opgevangen om de kinderen te beschermen voor de kinderhandel. In India kom je rechtstreeks in een hel terecht, waar je verschuilen voor de ellende en pijn onmogelijk lijkt. 

Familie huis in Delhi met klik kikkers uit Nederland

Familie huis in Delhi met klik kikkers uit Nederland

Het familiehuis die ik mocht bezoeken in Delhi was prachtig en de kinderen die daar al langere tijd verbleven gaven eerlijk waar een hele gelukkige indruk. Ook de jobtrainingen en het educatiecentrum waren prachtige initiatieven die zoveel nieuwe mogelijkheden brengt voor de toekomst van de meisjes. 
De crisisopvang waar de meisjes komen die net zijn bevrijd uit bordelen was daarentegen een hele intense ervaring. Ik kan niet met woorden omschrijven hoe de blik in de ogen van deze meisjes je in het diepste van je ziel raken. In je achterhoofd weet je dat ook deze meisjes weer een kans krijgen en aan een nieuwe toekomst kunnen werken, maar op dat moment zie je vooral een emotieloze blik, letterlijk gehersenspoeld en een enorme lange weg te gaan.

Ja, dat was echt de reis van mijn leven. Ik denk dat elke emotie wel voorbij is gekomen in haar meest intense vorm. 

Eenmaal thuis aangekomen kon ik niet goed praten over mijn ervaringen. Nu weet iedereen die mij een beetje kent dat praten niet echt een probleem voor mij kan zijn, maar het was in woorden niet goed uit te drukken wat ik had gezien en meegemaakt. Misschien omdat ik het zelf allemaal nog een plekje moest geven. 

Ook toen ik na een aantal jaren ben gestopt met mijn vrijwilligerswerk bij de stichting heeft mijn reis mij nooit los gelaten. Vooral Nepal heeft een hele diepe indruk op mij gemaakt tijdens mijn korte intense bezoek. Ik wist zeker dat ik nog wel eens terug zou gaan.

Een aantal jaren later gebeurde dat ook. Ik heb mijn opa gevraagd deze bijzondere reis met mij te maken. Verrast en verbaasd zei hij volmondig: Ja, dat doe ik en zo zijn wij samen in 2014 naar Nepal afgereisd waar we 5 weken lang door het land zijn getrokken. Het was ontzettend bijzonder en weer werd ik diep geraakt door alles wat er op mij afkwam. Het gekke was eigenlijk dat ik mij ook op een bepaalde manier wel heel erg thuis voelde wat ook voor heel veel verwarring zorgde. Tenslotte zou ik in september gaan beginnen aan de Artemis academie en de studie interieur styling gaan volgen. 

 

Terug in Nepal 2014

Terug in Nepal 2014

Wat mijn gevoel alleen nog maar meer heeft bevestigd terug te gaan naar Nepal was mijn ontmoeting met Yogen de laatste dag in Nepal. Terug in Nederland bleven wij in contact en kon ik mijn gevoelens en twijfels heel goed met hem delen. Al moet ik zeggen dat hij mij vooral probeerde te motiveren mijn studie af te maken en goed na te denken over deze beslissing. Hij gaf mij ook het vertrouwen dat terug gaan naar Nepal een goede beslissing zou zijn als dat echt was wat ik wilde. In mei besloot ik mijn huis op te zeggen en mijn inschrijving voor de Artemis academie te annuleren om in eerste instantie een reis te maken van 8 maanden tot een jaar. ( Ik had toen nooit kunnen bedenken dat ik 2 jaar later een aardbeving zou overleven, getrouwd zou zijn en in verwachting van ons eerste kindje! ) 

Slapen op straat na de aardbeving in 2015 

Slapen op straat na de aardbeving in 2015 

Nog voordat mijn "reis" naar Nepal startte was ik vastbesloten ontwikkelingswerk weer op te pakken en te werken aan een stichting. Daar kwam afgelopen jaar in april 2015 verandering in toen wij werden overvallen door een zware aardbeving. De plannen voor het opzetten van de stichting kwamen hierdoor op een lager pitje te staan. Wij waren meteen bewust van het feit dat we heel veel geluk hadden gehad en besloten ons in te zetten voor de slachtoffers van de aardbeving om ons heen. Nog geen dag later was in Nederland het noodfonds HELP ANOUK IN NEPAL ontstaan. We kregen veel aandacht van de krant en het geld stroomde binnen. Wij hebben weken lang heel veel noodhulp kunnen bieden en ook toen ik in de zomer onverwachts terug moest naar Nederland konden Yogen en onze familie hier het werk voortzetten. In Nederland ben ik 3 maanden lang heel hard aan het werk gegaan om wat geld te kunnen verdienen voor de komende maanden dat Nepal nog stil zou liggen. Ondertussen waren ook mijn schoonouders al weken lang niet aan het werk geweest. Tijdens mijn verblijf bleef ik verder aandacht vragen voor de situatie in Nepal en als afsluiting heb ik een week voor mijn terug reis met heel veel hulp van vrienden en familie het benefietevenement Enkhuizen helpt Nepal mogen organiseren wat een enorm succes is geweest!

Spiralz bij Baby life home 

Spiralz bij Baby life home 

Nu bijna een jaar later zijn wij dan eindelijk begonnen met de eerste projecten en activiteiten onder Rachna Foundation! Wij zetten ons in voor kansarme kinderen, jongeren en jongvolwassenen door het bieden van talentontwikkelingsprojecten. Met een fantastisch gemotiveerd team in Nederland en Nepal werken wij heel hard om deze doelgroep te begeleiden op weg naar een veilige en zelfstandige plaats in de maatschappij.